గమ్యం మార్చిన గమనం

ఒకానొక గ్రామంలో రాఘవ అనే శిల్పి ఉండేవాడు. అతను ఎంతో కష్టపడి, ఎంతో నైపుణ్యంతో రాళ్లను అందమైన విగ్రహాలుగా మార్చేవాడు. అతని జీవితాశయం ఒక్కటే... ఎలాగైనా నగరంలోని అతిపెద్ద దేవాలయంలో తను చెక్కిన విగ్రహాన్ని ప్రతిష్ఠించేలా చేయడం. దానికోసం రాత్రింబగళ్లు కష్టపడి, తన జీవితంలోనే అత్యంత శ్రేష్ఠమైన ఒక కృష్ణ విగ్రహాన్ని తయారుచేశాడు.

​ఆ విగ్రహాన్ని బండిపై పెట్టుకుని నగరానికి బయలుదేరాడు రాఘవ. కానీ, విధి మరోలా తలచింది.

​1. అనుకోని ఆటంకం

​నగరానికి వెళ్లే దారిలో ఒక పెద్ద అడవి దాటాలి. అకస్మాత్తుగా ఆకాశం మేఘావృతమై, భీకరమైన గాలివాన మొదలైంది. ఆ ధాటికి బండి చక్రం విరిగిపోయింది. విగ్రహం కిందపడి, దాని చేతి వేళ్లు స్వల్పంగా విరిగాయి. ఆ కాలంలో విరిగిన విగ్రహాన్ని గుడిలో ప్రతిష్ఠించడానికి శాస్త్రాలు అంగీకరించవు.

​రాఘవ గుండె పగిలిపోయింది. ఆకాశం వంక చూసి ఏడుస్తూ...

​"భగవంతుడా! ఎంత ద్రోహం చేశావు? నా జీవితకాల శ్రమను ఇలా బూడిదలో పోసిన పన్నీరు చేశావు. నేను వద్దనుకున్న ఈ అడవిలో నన్ను ఇలా ఒంటరిని చేశావేంటి?" అని నిందించాడు.

​ఎంత ప్రయత్నించినా విరిగిన విగ్రహాన్ని నగరానికి తీసుకెళ్లలేక, నిరాశతో అక్కడే ఒక చెట్టు కింద కూలబడ్డాడు.

​2. కొత్త దారి

​కానీ, రాఘవకు ఒక విషయం గుర్తుంది—అతని తాత ఎప్పుడూ చెప్పేవాడు, "ఇచ్చింది పుచ్చుకో.. వద్దన్న దాని వెంట పడవద్దు.. నీ మంచి ఎందులో ఉందో నీకన్నా నువ్వు నమ్ముకున్న దైవానికి బాగా తెలుసు" అని.

​రాఘవ తన ఆందోళనను, బాధను పక్కన పెట్టి, "సరే, అంతా ఆ భగవంతుడి ఇచ్ఛకే వదిలేస్తున్నాను" అని మనస్ఫూర్తిగా నమ్మి, ప్రశాంతంగా కళ్లు మూసుకున్నాడు.

​సరిగ్గా అదే సమయంలో ఆ అడవిలో నివసించే కొందరు గిరిజనులు అక్కడికి వచ్చారు. వారు ఆ విగ్రహాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయారు. వారి తెగకు ఒక నమ్మకం ఉంది—తమను రక్షించే దేవుడు చేతికి గాయంతో వస్తాడని! ఆ విగ్రహాన్ని చూడగానే వారికి తమ ఆరాధ్య దైవం కనిపించాడు.

​3. లభించిన పరమానందం

​వారు రాఘవను ఎంతో గౌరవించి, తమ గ్రామానికి తీసుకెళ్లారు. ఆ విరిగిన విగ్రహాన్నే ఎంతో భక్తితో ప్రతిష్ఠించుకున్నారు. రాఘవను తమ గురువుగా, శిల్పిగా అక్కడే ఉండిపొమ్మని కోరారు. రాఘవకు నగరంలో దక్కే కీర్తి కంటే, ఆ అమాయకపు గిరిజనుల ప్రేమిలో, ఆరాధనలో ఎనలేని తృప్తి, శాంతి లభించాయి.

​కొన్ని రోజుల తర్వాత రాఘవకు ఒక వార్త తెలిసింది. తను ఏ నగరానికైతే వెళ్లాలనుకున్నాడో, ఆ నగరంపై పొరుగుదేశపు రాజు దండెత్తి, అక్కడి గుడులను, శిల్పులను సర్వనాశనం చేశాడని!

​అప్పుడు రాఘవ కళ్లల్లో ఆనంద భాష్పాలు రాలాయి. భగవంతుడు తనను ఎంత పెద్ద ప్రమాదం నుండి రక్షించాడో, తనకు ఎంత మంచి జీవితాన్ని ఇచ్చాడో అర్థమైంది.

​కథలోని నీతి:

​మన జీవితంలో కూడా కొన్నిసార్లు అనుకున్నవి జరగనప్పుడు, కొన్ని బంధాలు లేదా అవకాశాలు మనకు దూరం అవుతున్నప్పుడు మనం ఎంతో ఆందోళన చెందుతాం. కానీ, మనకు ఏది మంచిదో ఆ భగవంతుడికి తెలుసు.

​"సర్వమూ భగవదేచ్ఛ" అని ఎప్పుడైతే మనం నమ్ముతామో... అప్పుడు వచ్చే ఆనందం, ప్రశాంతత మరెక్కడా దొరకవు!